niets is er meer over van wat ik hadvele vrienden hebben mijn verlatenzij konden het niet begrijpenof wilde het niet begrijpen jaren “vastgezeten” te hebben mocht ik weer terug de maatschappij inen moet weer beginnen helemaal onderaanmaar de vrijheid lacht mij toe ik keek nog een keer achteromnaar het “gebouw” wat mijn “thuis’ wasmaar nooit …
![](https://tienergedichten.nl/wp-content/uploads/2024/05/logotien.png)