Ik kreeg te horen:
Die ouwe… weet het altijd beter.

Al zeg ik soms maar één zin,
spreek je gezicht al boekdelen.
Wanneer vind ik eens een woord,
dat jou niet stoort.

Zie ik iets leuks en ik koop het,
dan is het in jouw ogen niets.
Maar koop ik helemaal niets,
warempel, dan vraag je iets.

Soms vraag ik mezelf af,
zou je wel echt iets willen.
Ben je dan… anders dan anderen,
of ga je ooit een keer veranderen.

Ben je nog een kind?
of spoor ik helemaal niet.
Is die puberteit dan zo onbereikbaar
en soms helemaal niet bespreekbaar.

Ik kom er nu pas achter,
het wordt zo onderschat.
Dat het moeilijk is gevormd te worden,
naar wie je “bent” zonder te veel morren.

Cees van Wijgerden