Het gevoel dat een ander
over jouw leven moest gaan beslissen, deed pijn.
De uitspraak was hard.
Het is misschien wel te begrijpen.
Maar……ik voel me rot.
Niet naar huis, geen vrienden.

Alleen, helemaal alleen overgelaten aan het lot.
Mijn toekomst stort in.
En nu maar wachten, wachten op het onbekende.
Wat staat mij daar te wachten?
Waar ga ik naar toe? Drie onbekende jaren.
Mag ik even kwaad zijn?
Mag ik teleurgesteld zijn?
Mag ik tegen alles aan schoppen?

Shit, dit had ik niet verwacht!
Ik ben opstandig en woede komt er in me boven.
Ik kan wel vloeken, klote zooi.

Alleen in mijn cel, daar kan ik huilen.
Alleen in mijn cel, daar kan ik mezelf zijn.
Wie begrijpt mij nou?
En toch…..
Ik moet doorgaan, ik moet er iets moois van maken.
Mijn leven moet zin krijgen, ik moet ver vooruit kijken.
Heel ver vooruit.

Dit moet ik vergeten,
Het is een moment van mijn leven waar ik doorheen moet.
Een moment van mijn leven dat ik moet accepteren.
Ik moet het doormaken. Ik moet het beleven.

Om er later, later iets moois van te maken.
Misschien anderen te begrijpen.
Misschien anderen te helpen.
Misschien naast een ander te staan in zijn rotte leven.

God, als U bestaat, wilt U mij dan de kracht geven?


Cees van Wijgerden