Een spontane puber,
zo heb ik je leren kennen,
meegemaakt in je tienerjaren.
soms duidelijk aanwezig.
Soms heel rustig,
maar wel met van alles bezig.
Je raakte uit mijn beeld.
Zo gaat dat na de middelbare school.
De wijde wereld staat open,
uitdagingen aangaan.
Iets moois maken van je jonge leven,
op zoek naar een baan.
Nu zijn we tien jaar verder.
Alles uit het verleden is verdwenen.
Er is niets meer van je over.
Totaal ontspoord, de weg kwijt.
Onbegrijpelijk hoe dit is gebeurd.
Elke dag is nu een strijd.
Nu zit je tussen vier muren.
Afgesloten van de buitenwereld.
En alles ja ook dan alles,
van je afgenomen.
In deze stilte, gaan mijn gedachten.
Ik heb er geen woorden meer voor.
Wanneer kom je vrij… afwachten.
Cees van Wijgerden
