Nu weet je hoe het voelt,
als alle touwtjes plotseling uit je handen zijn.
De klap die jij nooit aan zag komen
en nu staat er niets meer overeind.
Nu weet je wat het met je doet.
Als waar je bang voor was, opeens gebeurt.
Het leven dat vanuit het niets je vastgrijpt
en je naar de diepte sleurt.
Je weet altijd te laat wanneer het lijden komt.
Het is lastig vechten, want je ligt als eerste op grond.
Maar midden in de storm roep ik je naam.
Ik laat je niet verloren gaan.
Ik weet het donker is soms zo dichtbij.
Dat je twijfelt of je ogen wel open zijn.
Maar ′k ben nooit ver bij jou vandaan.
Hoe de weg ook loopt.
Ik hoor sowieso bij jou!
Ik ben nooit ver bij jou vandaan.
En ik roep je naam!
Https://www.matthijnbuwalda.nl
